آهن‌نیوز بررسی می‌کند؛
نمایشگاه پشت نمایشگاه؛ چه کسی صورت‌حساب چندمیلیاردی فولادسازان را می‌پردازد؟ / نمایشگاه برای توسعه بازار یا تکرار عکس‌های یادگاری مدیران؟
در شرایطی که تحریم‌ها، محدودیت‌های انرژی و دشواری تأمین مواد اولیه حاشیه امن بنگاه‌های فولادی را کاهش داده‌اند، برگزاری پی‌درپی نمایشگاه‌ها و گردهمایی‌های صنعتی پرسش‌هایی جدی درباره ضرورت، هزینه و بازده اقتصادی این رویدادها ایجاد کرده است.
به گزارش خبرنگار رسانه آهن‌نیوز؛ در حالی که بخش‌هایی از صنعت فولاد ایران با فشار هزینه‌های تولید، محدودیت‌های تأمین و دشواری‌های ناشی از تحریم‌ها دست‌وپنجه نرم می‌کنند، تقویم رویدادهای صنعتی همچنان از نمایشگاه‌ها و همایش‌های متوالی پر است؛ رویدادهایی که هر یک با وعده توسعه بازار، معرفی توانمندی‌ها و گسترش تعاملات تجاری برگزار می‌شوند، اما میزان دستاورد اقتصادی آنها برای شرکت‌های حاضر کمتر در معرض ارزیابی عمومی قرار می‌گیرد.
بررسی تقویم رویدادهای پیش‌رو نشان می‌دهد نمایشگاه متالوژی تبریز یکم آبان ماه برگزار خواهد شد و فاصله کم، بیست‌وهشتمین سمپوزیوم فولاد از پنجم تا هفتم آبان برگزار خواهد شد. در خارج از کشور نیز نمایشگاه بین‌المللی متال‌اکسپو روسیه قرار است از ۱۰ تا ۱۳ نوامبر ۲۰۲۶، برابر با ۱۹ تا ۲۲ آبان‌ماه، در سن‌پترزبورگ برگزار شود.
صورت‌حساب نمایشگاه‌ها؛ هزینه‌ای چندمیلیاردی برای هر شرکت
برآوردهای مطرح‌شده در بررسی‌های آهن‌نیوز حاکی از آن است که حضور در برخی نمایشگاه‌های صنعتی می‌تواند برای هر شرکت بین دو تا پنج میلیارد تومان هزینه داشته باشد؛ رقمی که بسته به ابعاد غرفه، سطح مشارکت و محل برگزاری متغیر است. این هزینه صرفاً به اجاره فضای نمایشگاهی محدود نمی‌شود. طراحی و ساخت غرفه، حمل تجهیزات، آماده‌سازی محتوای تبلیغاتی، رفت‌وآمد و اقامت مدیران و کارکنان، پذیرایی، هدایا و هزینه‌های جانبی، مجموع مخارج حضور را افزایش می‌دهد. در نمایشگاه‌های خارجی نیز هزینه سفر، حمل‌ونقل و خدمات مرتبط می‌تواند صورت‌حساب را سنگین‌تر کند.
مسئله اصلی، صرف هزینه برای بازاریابی نیست؛ هیچ بنگاه صنعتی نمی‌تواند بدون ارتباط با بازار، مشتریان و تأمین‌کنندگان فعالیت مؤثری داشته باشد. پرسش اینجاست که آیا شرکت‌ها برای چنین مخارجی، پیش از حضور در نمایشگاه، هدف تجاری مشخص و پس از پایان آن، گزارش قابل سنجشی از نتایج دارند؟ اگر شرکتی چند میلیارد تومان برای حضور در یک رویداد هزینه می‌کند، انتظار می‌رود بتواند درباره تعداد مذاکرات مؤثر، مشتریان بالقوه، قراردادهای منعقدشده، سفارش‌های جدید، فرصت‌های صادراتی و هزینه جذب هر مشتری توضیح دهد. در غیر این صورت، ارزیابی موفقیت نمایشگاه به تعداد بازدیدکنندگان غرفه، عکس‌های یادگاری و گزارش‌های تبلیغاتی محدود خواهد شد.
نمایشگاه بین‌المللی؛ عنوانی بزرگ‌تر از دستاورد؟
یکی از پرسش‌های مهم درباره نمایشگاه‌های داخلی، میزان واقعی مشارکت بین‌المللی و اثر آن بر تجارت شرکت‌های ایرانی است. درج عنوان «بین‌المللی» در نام یک رویداد، به‌تنهایی نشان نمی‌دهد که آن نمایشگاه به بستری مؤثر برای ورود فناوری، جذب سرمایه، توسعه صادرات یا عقد قراردادهای فرامرزی تبدیل شده است. معیار ارزیابی باید روشن باشد: چه تعداد خریدار خارجی واجد شرایط در نمایشگاه حضور داشته‌اند؟ چه مذاکراتی به قرارداد رسیده است؟ چه شرکت‌های خارجی برای خرید محصولات یا انتقال فناوری وارد مذاکره شده‌اند؟ و چه میزان از فروش یا صادرات شرکت‌های حاضر را می‌توان به این رویداد نسبت داد؟
در صورت نبود داده‌های شفاف درباره این شاخص‌ها، شرکت‌ها و سهام‌داران آنها مبنای کافی برای تشخیص بازده واقعی هزینه‌های نمایشگاهی در اختیار نخواهند داشت.
از سوی دیگر، بخش مهمی از فعالان زنجیره فولاد در طول سال در نشست‌های تخصصی، همایش‌ها، جلسات انجمن‌ها و رویدادهای تجاری با یکدیگر ارتباط دارند. بنابراین، برگزارکنندگان و شرکت‌های حاضر باید توضیح دهند که نمایشگاه‌های متوالی چه ارزش افزوده‌ای فراتر از این ارتباطات موجود ایجاد می‌کنند و چرا نمی‌توان بخشی از اهداف موردنظر را با جلسات هدفمند تجاری و هزینه کمتر محقق کرد.
چه کسی از تکرار رویدادها سود می‌برد؟
تکرار نمایشگاه‌ها لزوماً به معنای اتلاف منابع نیست. نمایشگاه می‌تواند به معرفی فناوری، شناسایی تأمین‌کنندگان، توسعه بازار و ایجاد ارتباطات تازه کمک کند. با این حال، هنگامی که چند رویداد با مخاطبان و شرکت‌کنندگان مشابه در فاصله زمانی کوتاه برگزار می‌شوند، ارزیابی ضرورت برگزاری هر یک اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.
در چنین شرایطی، پرسش از برگزارکنندگان و مدیران شرکت‌ها این است که آیا پیش از تخصیص بودجه، گزینه‌های جایگزین و هزینه فرصت این مخارج بررسی می‌شود؟ آیا حضور در چند نمایشگاه متوالی، نسبت به تمرکز منابع در یک رویداد مؤثرتر یا مذاکره مستقیم با مشتریان، نتیجه بهتری دارد؟
همچنین لازم است میان هزینه‌های ضروری بازاریابی و مخارج کم‌بازده تمایز گذاشته شود. بدون انتشار اسناد مالی و شواهد مشخص، نمی‌توان درباره وجود تخلف، پول‌پاشی یا استفاده شخصی از سفرهای نمایشگاهی حکم قطعی داد؛ اما همین نبود شفافیت، ضرورت پاسخ‌گویی درباره نحوه تخصیص منابع را دوچندان می‌کند.
آزمون پاسخ‌گویی مدیران صنعتی
در شرایطی که شرکت‌های فولادی با چالش‌های تولید و تأمین مالی مواجه‌اند، انتظار می‌رود هر هزینه عمده با توجیه اقتصادی روشن همراه باشد. اگر یک شرکت برای حضور در نمایشگاهی چند میلیارد تومان هزینه می‌کند، سهام‌داران و نهادهای نظارتی حق دارند بدانند این تصمیم بر اساس چه شاخص‌هایی اتخاذ شده و چه نتیجه‌ای به همراه داشته است.
آهن‌نیوز معتقد است راه‌حل، تعطیل‌کردن نمایشگاه‌ها یا نادیده‌گرفتن نقش آنها در تجارت صنعتی نیست؛ بلکه باید میان رویدادهای دارای دستاورد واقعی و برنامه‌هایی که عمدتاً به تکرار ارتباطات موجود محدود می‌شوند، تفاوت قائل شد.
انتشار هزینه‌های مشارکت، تعداد و کیفیت مذاکرات تجاری، قراردادهای حاصل از نمایشگاه و گزارش ارزیابی پس از برگزاری می‌تواند این تفاوت را روشن کند. همچنین برگزارکنندگان باید درباره میزان مشارکت واقعی شرکت‌ها و خریداران خارجی و نتایج تجاری دوره‌های گذشته اطلاعات قابل اتکا ارائه دهند.
پرسش نهایی روشن است: در صنعتی که هر ریال منابع آن باید به حفظ تولید، تأمین مواد اولیه و توسعه بازار کمک کند، آیا شرکت‌ها می‌توانند برای هر نمایشگاه، صورت‌حسابی شفاف از هزینه‌ها و دستاوردهای آن ارائه دهند؟
تا زمانی که چنین ارزیابی‌ای به یک رویه معمول تبدیل نشود، تکرار نمایشگاه‌ها با وجود فشار بر بنگاه‌های صنعتی، همچنان محل پرسش خواهد بود.
انتهای پیام/م
اشتراک‌گذاری
نظر شما در مورد این خبر
ارسال نظر
نظرات
هنوز نظری برای این مطلب ثبت نشده است.