نماینده سیرجان و بردسیر در مجلس، با لحنی تند گفت: «هر هفته یکی از آقازادهها را میآورند، کلی هزینه و بریز و بپاش میکنند برایشان… فلان پسر آقا که در دولت است چه موضوعی است که میآید؟ من تکتک اسم آنها را میآورم. جمع کنید این کاسه و کوزهتان را.»
صالح ربیعی، فرزند معاون اجتماعی رئیسجمهور، اظهارات مربوط به خرید شمش فولادی از شرکت چادرملو توسط شرکت «تهران تینو» را ادعایی بیپایه و اساس معرفی کرده و آن را رد نمود.
ایرانیها ثابت کردند که میتوانند. پس امروز هم باید با همان روحیه ادامه بدهند. نقد کنیم، مطالبه کنیم، تخلف را افشا کنیم؛ اما ناخواسته در زمین دشمن بازی نکنیم.
خیلی شفاف بگویم؛ اینها خبرنگار نبودند، «شکارچی» بودند. سناریویشان کلاسیک بود. جمعآوری اطلاعات (واقعی یا ساختگی)، فشارِ رسانهای، و بعد… «پیشنهادِ سکوت!». اگر مدیرِ یک شرکت فولادی یا پتروشیمی حاضر به پرداختِ پولِ کلان میشد، قضیه «ماستمالی» میشد و خبرهای تخریبی حذف یا اصلا منتشر نمیشد.
سالها پاسخ صنعت فولاد به ناترازی انرژی، گلایه از محدودیتها بود. اما تکرار خاموشیها و فشار هزینهها، حالا سؤال را عوض کرده است. بهجای اینکه فقط بپرسیم چرا انرژی نیست، باید بپرسیم چه بخشی از انرژی آینده را خودمان میتوانیم بسازیم؟
به گزارش خبرنگار رسانه خبری آهننیوز؛ کیوان جعفری طهرانی، تحلیلگر ارشد صنعت فولاد ایران گفت ظرفیت اسمی تولید فولاد کشور به بیش از ۷۰ میلیون تن رسیده، اما تولید واقعی طی سالهای گذشته در محدوده ۳۲ میلیون تن باقی مانده است؛ شکافی که به گفته او، نتیجه سیاستگذاری نادرست و توسعه بدون توجه به زیرساختهاست....
