پشتپردهی حمله حریری به فولاد مبارکه / چرا هزینههای تبلیغاتیِ فولاد زیر تیغ است، اما حقعضویتهای میلیاردی نه؟
واقعیت تلخ این است که اتاق بازرگانی و حلقههای پیرامون آن، سالهاست از درآمدهای میلیاردی صنایعی مثل فولاد و پتروشیمی تغذیه میکنند؛ از حق عضویتهای کلان گرفته تا سهمهای قانونی و غیره. اما وقتی یک شرکتِ بزرگِ فولادی، بودجهاش را صرفِ تبلیغات مستقیم خودش میکند، ناگهان صدای اعتراض بلند میشود که «چرا تبلیغ میکنید؟».
به گزارش آهننیوز؛ مجیدرضا حریری، رئیس اتاق مشترک ایران و چین، در توییتی فولاد مبارکه را با شرکتهای تولیدکننده «لبنیات، شامپو و پفک» مقایسه کرده و پرسیده است: «مگر محصولات فولاد مبارکه نیاز به تبلیغات دارد؟»
این سؤال در ظاهر، دغدغهای دلسوزانه برای بودجه بنگاههای خصولتی است، اما اگر کمی دقیقتر به ماجرا نگاه کنیم، این پرسش، بیش از آنکه نقدِ «هزینههای تبلیغاتی» باشد، بوی «تسویهحساب» میدهد.
سوال اصلی اینجاست: آیا حریری واقعاً نگرانِ «برندینگِ اشتباه» فولاد است، یا از اینکه فولاد مبارکه دیگر به بازیهای مرسومِ رسانهای و لابیگری تن نمیدهد، شاکی است؟
واقعیت تلخ این است که اتاق بازرگانی و حلقههای پیرامون آن، سالهاست از درآمدهای میلیاردی صنایعی مثل فولاد و پتروشیمی تغذیه میکنند؛ از حق عضویتهای کلان گرفته تا سهمهای قانونی و غیره. اما وقتی یک شرکتِ بزرگِ فولادی، بودجهاش را صرفِ تبلیغات مستقیم خودش میکند، ناگهان صدای اعتراض بلند میشود که «چرا تبلیغ میکنید؟».
این «حساسیتِ انتخابی» نشان میدهد که ماجرا نه «اصلاحِ هزینهها»، که چیز دیگری است. آقای حریری! اگر دغدغه واقعاً پولِ بیزبانِ بیتالمال است، چرا اتاق بازرگانی که حق عضویتهای سنگین را از همین صنایعِ پولساز میگیرد، سکوت کرده است؟ آیا این دادخواهی، ریشه در دلسوزی برای سهامدار دارد یا پشت پرده ای وجود دارد؟
انتهای پیام/ م
اشتراکگذاری
ارسال نظر
نظرات
هنوز نظری برای این مطلب ثبت نشده است.