از سن‌پترزبورگ چه خبر؟ / یک روز عزادار صنعت فولاد، یک روز میهمان نمایشگاه‌های خارجی!

به گزارش خبرنگار آهن‌نیوز؛ این روزها خبر حضور ۱۲ شرکت بزرگ ایرانی در متال‌اکسپو ۲۰۲۶ روسیه منتشر شده؛ نمایشگاهی در سن‌پترزبورگ که قرار است ویترین توانمندی‌های معدنی و فولادی کشور باشد. تا اینجای کار همه‌چیز عادی است؛ شرکت‌ها می‌روند، غرفه می‌گیرند، کاتالوگ پخش می‌کنند، عکس یادگاری می‌اندازند و از ظرفیت‌های صادراتی و توان فنی‌شان می‌گویند. اما ماجرا وقتی جالب می‌شود که بعضی از همین مجموعه‌ها را در داخل کشور ببینیم!

همین‌هایی که وقتی صحبت از وضعیت صنعت فولاد و از دست رفتن بازارهای صادراتی می‌شود، ناگهان چهره‌ای نگران به خود می‌گیرند، از زمین خوردن صنعت می‌گویند، اشک حسرت می‌ریزند و ژست وطن‌پرستی می‌گیرند؛ انگار تمام مشکلات فولاد ایران را تازه کشف کرده‌اند و حالا از سر دلسوزی برای این صنعت اشک می‌ریزند.

اما یک سؤال ساده وجود دارد: اگر صنعت فولاد کشور آن‌قدر زمین خورده که دیگر توان رقابت در بازارهای خارجی را ندارد، پس این همه اشتیاق برای حضور در نمایشگاه‌های بین‌المللی از کجا می‌آید؟

بالاخره تکلیف چیست؟ صنعت فولاد ایران توان رقابت دارد یا ندارد؟ بازارهای خارجی را از دست داده‌ایم یا هنوز برای بازگشت به آن‌ها برنامه داریم؟ اگر حضور در نمایشگاه‌های خارجی را فرصتی برای توسعه صادرات می‌دانیم، پس چرا در داخل کشور بعضی‌ها این‌قدر از وضعیت صنعت ناامیدانه حرف می‌زنند؟

البته کسی منکر مشکلات صنعت فولاد نیست. تحریم، محدودیت‌های تجاری، هزینه‌های انرژی، مشکلات حمل‌ونقل، سیاست‌های ارزی و تصمیمات بعضاً متناقض، شرایط سختی برای تولیدکنندگان ایجاد کرده است. از دست رفتن بازارهای صادراتی هم شوخی‌بردار نیست. اما مسئله اینجاست که نمی‌شود یک روز از مرگ صنعت فولاد حرف زد و روز دیگر با افتخار از حضور در بازارهای جهانی و نمایش توانمندی‌های صادراتی سخن گفت.

نکته جالب‌تر اینکه حضور در نمایشگاه خارجی فقط به گرفتن غرفه و نصب لوگو روی دیوار خلاصه نمی‌شود. نمایشگاه جای رقابت است؛ جایی که باید مشتری پیدا کرد، قرارداد بست، بازار ساخت و از رقیب جلو زد. اگر قرار است فقط برویم، عکس بگیریم و برگردیم، اسمش حضور در بازار جهانی نیست؛ بیشتر شبیه یک سفر کاری با چاشنی تبلیغات است!

از طرف دیگر، اگر واقعاً دغدغه صنعت فولاد و منافع ملی را داریم، بد نیست به جای ژست‌های گاه‌وبیگاه وطن‌پرستانه، درباره عملکرد خودمان هم حرف بزنیم. چه سهمی از بازارهای صادراتی را حفظ کرده‌ایم؟ چه قراردادهایی بسته‌ایم؟ چه برنامه‌ای برای رقابت با تولیدکنندگان منطقه داریم؟ و مهم‌تر از همه، خودمان برای بهتر شدن وضعیت صنعت چه کرده‌ایم؟

وطن‌پرستی فقط وقتی نیست که دوربین روشن است و پشت تریبون از مظلومیت صنعت فولاد حرف می‌زنیم. گاهی وطن‌پرستی یعنی مسئولیت تصمیم‌ها و عملکرد خودمان را هم بپذیریم.

خلاصه اینکه حضور ۱۲ شرکت ایرانی در متال‌اکسپو روسیه اتفاق مثبتی است و باید از آن استقبال کرد؛ اما کاش همان‌قدر که برای حضور در ویترین نمایشگاه‌های خارجی انگیزه داریم، برای حل مشکلات واقعی صنعت فولاد هم انگیزه داشتیم.

انتهای پیام/ م