صنعت فولاد؛ قربانی دلالی و سودجویی پشت پرده / مدعیان وطن‌دوستی؛ ذی‌نفعان آشفتگی بازار

به گزارش خبرنگار رسانه آهن‌نیوز؛ سال‌هاست که بخشی از اقتصاد ایران، به‌ویژه در صنایع بزرگ و راهبردی، از یک بیماری مزمن رنج می‌برد؛ بیماری‌ای به نام «سودجویی بدون تولید».

در صنعت فولاد نیز کم نیستند کسانی که نه دغدغه توسعه دارند، نه اشتغال، نه افزایش بهره‌وری و نه حتی آینده این صنعت. تمام هنرشان پیدا کردن شکاف‌های مقرراتی، بهره‌برداری از رانت‌های اطلاعاتی، استفاده از اعتبارهای تجاری و کسب سود از اختلاف قیمت‌هاست. هر جا فرصتی برای واسطه‌گری و سود بدون ارزش‌آفرینی وجود داشته باشد، حاضرند.

جالب آنجاست که همین افراد، وقتی پای تریبون می‌آیند یا در شبکه‌های اجتماعی قلم می‌زنند، ناگهان به تحلیلگران دلسوز اقتصاد کشور تبدیل می‌شوند. از نابودی صنعت می‌گویند، از مشکلات کشور حرف می‌زنند و ژست اصلاح‌طلبانه می‌گیرند؛ اما کمتر کسی می‌پرسد سهم خودشان در ایجاد این نابسامانی‌ها چه بوده است؟

واقعیت این است که بزرگ‌ترین ضربه به صنعت فولاد را نه تحریم‌ها زده‌اند و نه کمبود منابع؛ بلکه نگاه‌هایی زده‌اند که منافع شخصی را بر منافع ملی ترجیح می‌دهند. نگاه‌هایی که به جای سرمایه‌گذاری در تولید، توسعه فناوری، صادرات پایدار و اشتغال، به دنبال کسب سودهای کوتاه‌مدت از نوسانات بازار هستند.

کشوری که تولیدکننده برای تأمین مواد اولیه، انرژی، نقدینگی و حفظ اشتغال می‌جنگد، نمی‌تواند هزینه سودجویی کسانی را بپردازد که بدون خلق ارزش، بیشترین سهم را از زنجیره سود مطالبه می‌کنند.

صنعت فولاد ایران بیش از هر زمان دیگری به شفافیت نیاز دارد؛ شفافیتی که مشخص کند چه کسانی ارزش خلق می‌کنند و چه کسانی صرفاً از ارزش خلق‌شده دیگران بهره‌برداری می‌کنند. اقتصاد کشور زمانی اصلاح خواهد شد که میان «تولیدکننده» و «رانت‌جو» تفاوت قائل شویم.

امروز مسئله اصلی فولاد ایران کمبود شعار نیست؛ کمبود مسئولیت‌پذیری است. کسانی که بیشترین منفعت را از آشفتگی بازار می‌برند، آخرین افرادی هستند که حق دارند خود را ناجی اقتصاد معرفی کنند.

انتهای پیام/ م