فولاد خوزستان؛ از دشمن ضربه بخورد یا از تصمیمات داخلی؟

به گزارش خبرنگار آهن‌نیوز؛ در حالی که فولاد خوزستان هنوز در حال جبران خسارت‌های ناشی از حملات اخیر و بازگرداندن ظرفیت تولید به مدار است، اعمال دوباره محدودیت‌های برق این پرسش را مطرح می‌کند که بزرگ‌ترین تولیدکنندگان کشور باید هزینه بحران را از کدام سو بپردازند؛ از حملات خارجی یا از تصمیمات داخلی؟

وزارت نیرو از اولویت تأمین برق صنایع آسیب‌دیده سخن گفته و وعده داده نیاز این واحدها به طور کامل تأمین خواهد شد، اما در عمل گزارش‌ها از محدودیت دوباره برق برخی صنایع فولادی حکایت دارد؛ اتفاقی که با سیاست اعلامی حمایت از تولید در تضاد به نظر می‌رسد.

فولاد خوزستان تنها یک شرکت نیست؛ حلقه‌ای راهبردی در زنجیره تولید فولاد، صادرات غیرنفتی و تأمین مواد اولیه صنایع پایین‌دستی کشور است. کاهش تولید در این مجموعه، آثار خود را در بازار ساختمان، خودرو، لوازم خانگی، اشتغال و ارزآوری کشور نشان می‌دهد.

سؤال اینجاست که اگر این شرکت در شرایط پساجنگ نیازمند تولید مستمر برای جبران خسارت‌ها و حفظ اشتغال است، چرا باید دوباره با محدودیت انرژی روبه‌رو شود؟ آیا بازسازی بدون تولید امکان‌پذیر است؟ آیا توقف خطوط تولید، روند احیای ظرفیت‌های آسیب‌دیده را به تأخیر نمی‌اندازد؟

ابهام دیگر، مسئولیت این تصمیم‌هاست. اگر دولت بر حمایت از صنایع آسیب‌دیده تأکید دارد، چه نهادی پاسخگوی خسارت ناشی از قطعی برق و کاهش تولید خواهد بود؟ آیا هزینه این تصمیمات تنها بر دوش صنعت و اقتصاد کشور باقی می‌ماند یا سازوکاری برای پاسخگویی وجود دارد؟

تجربه سال‌های گذشته نشان داده است که محدودیت انرژی تنها به کاهش تولید ختم نمی‌شود؛ بلکه صادرات، درآمد ارزی، اشتغال و ثبات بازار داخلی را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد. اکنون که فولاد خوزستان در حال عبور از شرایطی دشوار است، استمرار محدودیت برق می‌تواند روند بازسازی را با چالش جدی مواجه کند.

حمایت از تولید، صرفاً در بیان شعارها معنا پیدا نمی‌کند؛ بلکه در تصمیماتی نمود می‌یابد که امکان فعالیت پایدار صنایع راهبردی را فراهم سازد. اگر صنعتی که از بحران عبور می‌کند، دوباره با محدودیت‌های داخلی متوقف شود، این پرسش بی‌پاسخ می‌ماند که فولاد خوزستان باید از دشمن آسیب ببیند یا از سیاست‌هایی که قرار بود پشتیبان تولید باشند؟

انتهای پیام/ م