فولاد مبارکه؛ قربانی تأخیر در آتش‌بس یا هدف از پیش تعیین‌شده جنگ؟

به گزارش خبرنگار رسانه خبری آهن‌نیوز؛ جنگ را نمی‌توان با «اگر» روایت کرد. در روزهایی که کشور هنوز در حال ارزیابی خسارت‌های ناشی از حملات اخیر است، هر سخنی که درباره چرایی آسیب دیدن زیرساخت‌های ملی مطرح می‌شود، باید بر پایه واقعیت‌های قابل اثبات باشد، نه فرضیه‌هایی که هرچند ممکن است از منظر سیاسی قابل طرح باشند، اما از منظر تحلیلی محل بحث‌اند.

اظهار اخیر وزیر امور خارجه مبنی بر اینکه «اگر آتش‌بس ۱۰ روز زودتر پذیرفته می‌شد، امروز عسلویه، فولاد مبارکه و برخی دیگر از زیرساخت‌های کشور آسیب نمی‌دیدند»، بیش از آنکه یک واقعیت قطعی باشد، یک تحلیل از روند احتمالی جنگ است. اما آیا واقعاً می‌توان با اطمینان گفت که تغییر زمان آتش‌بس، سرنوشت یک هدف مشخص نظامی یا صنعتی را نیز تغییر می‌داد؟

در هر جنگی، انتخاب اهداف حمله بر اساس محاسبات نظامی، اطلاعات میدانی و تصمیمات فرماندهان طرف مقابل انجام می‌شود. هیچ‌کس خارج از اتاق‌های تصمیم‌گیری نمی‌تواند با قطعیت بگوید اگر جنگ چند روز زودتر متوقف می‌شد، حمله به فولاد مبارکه یا هر تأسیسات دیگری هرگز رخ نمی‌داد. همان‌گونه که نمی‌توان ادعا کرد ادامه جنگ حتماً به حملات بیشتری منجر می‌شد، نمی‌توان با قاطعیت از نجات یک مجموعه صنعتی در صورت تغییر زمان آتش‌بس سخن گفت.

از سوی دیگر، چنین روایت‌هایی ممکن است ناخواسته این برداشت را ایجاد کند که علت اصلی خسارت به زیرساخت‌های کشور، تأخیر در آتش‌بس بوده است؛ در حالی که مسئولیت مستقیم هر حمله، متوجه طرفی است که آن را طراحی و اجرا کرده است. حتی اگر فرض کنیم پایان زودتر درگیری می‌توانست بخشی از خسارت‌ها را کاهش دهد، این موضوع از مسئولیت عامل حملات نمی‌کاهد و نباید جای آن را بگیرد.

در این میان، فولاد مبارکه صرفاً نام یک کارخانه نیست. این مجموعه یکی از مهم‌ترین ارکان صنعت ایران، قلب زنجیره فولاد کشور و محل اشتغال هزاران نفر است. آنچه در روزهای جنگ اهمیت داشت، تنها خسارت‌های واردشده نبود؛ بلکه استمرار فعالیت، تلاش شبانه‌روزی کارکنان و حفظ بخش مهمی از چرخه تولید نیز بخشی از واقعیت آن روزها بود. روایت جنگ نباید فقط از دریچه خسارت دیده شود؛ روایت ایستادگی صنعت نیز بخشی از حقیقت است.

انتهای پیام/ م