پنج روند کلیدی پیش روی تولیدکنندگان فولاد

صنعت فولاد جهان در حال ورود به مرحله‌ای است که در آن افزایش ظرفیت تولید، به‌تنهایی تضمین‌کننده موفقیت نخواهد بود و رقابت‌پذیری تولیدکنندگان بیش از گذشته به بهره‌وری، فناوری، امنیت زنجیره تأمین، شدت مصرف انرژی و دسترسی پایدار به بازارها وابسته خواهد بود و در این راستا پنج روند زیر مسیر آینده صنعت فولاد را شکل خواهد داد.

۱-تشدید رقابت در بازار جهانی

رشد ظرفیت تولید در برخی مناطق جهان و محدود شدن رشد تقاضا، فشار بر قیمت‌ها و حاشیه سود تولیدکنندگان را افزایش داده است.
در چنین شرایطی، شرکت‌های فولادی باید علاوه بر مدیریت هزینه، بر ترکیب محصولات، بازارهای هدف و افزایش بهره‌وری عملیاتی تمرکز کنند.

۲-تغییر معیارهای رقابت‌پذیری

مزیت دسترسی به سنگ‌آهن، انرژی یا نیروی انسانی ارزان دیگر به‌تنهایی کافی نیست.
با افزایش هزینه‌های انرژی، لجستیک، فناوری تولید، کیفیت، تحویل به‌موقع و توانایی پاسخ‌گویی به نیاز مشتری، به عوامل تعیین‌کننده رقابت تبدیل شده‌اند و در این مسیر مزیت نسبی زمانی پایدار خواهد بود که به مزیت رقابتی پایدار تبدیل شود.

۳-انرژی و کربن؛ متغیرهای جدید بازار

هزینه انرژی و شدت انتشار کربن به‌تدریج به شاخص‌های مهم در ارزیابی تولیدکنندگان تبدیل می‌شوند.
سرمایه‌گذاری در بهره‌وری انرژی، بهینه‌سازی فرآیند تولید و فناوری‌های کم‌کربن، علاوه بر آثار زیست‌محیطی، می‌تواند در آینده بر دسترسی به بازارهای صادراتی نیز اثرگذار باشد.

۴-امنیت زنجیره تأمین

تأمین پایدار مواد اولیه، قطعات، تجهیزات و خدمات فنی به یک موضوع راهبردی تبدیل شده است.
شرکت‌های فولادی برای کاهش ریسک باید به سمت تنوع‌بخشی منابع تأمین، توسعه تأمین‌کنندگان داخلی و ایجاد روابط بلندمدت با شرکای تجاری حرکت کنند.

۵-همکاری‌های صنعتی و صادراتی

رقابت میان شرکت‌ها مانع همکاری درحوزه‌های مشترک نیست و ایجاد کنسرسیوم‌های صادراتی و تأمین، همکاری در تحقیق و توسعه و تبادل اطلاعات بازار می‌تواند قدرت رقابتی شرکت‌ها را افزایش دهد.

شاید بتوان گفت که آینده صنعت فولاد به شرکت‌هایی تعلق دارد که بتوانند میان هزینه، بهره‌وری، فناوری، پایداری و بازار، تعادل برقرار کنند.

برای صنعت فولاد ایران که یکی از صنایع مادر و ارزآور کشور است و سرمایه‌گذاری‌های زیادی توسط دولت و بخش خصوصی در آن صورت گرفته نیز، عبور از مزیت‌های سنتی و حرکت به سمت بهره‌وری بالاتر، توسعه فناوری، مدیریت حرفه‌ای زنجیره تأمین و همکاری‌های صنعتی می‌تواند مهم‌ترین مسیر حفظ و تقویت رقابت‌پذیری در سال‌های آینده باشد و می‌توان گفت صنعت فولاد ایران از مزیت‌های مهمی برخوردار است؛ اما حفظ جایگاه آن در بازارهای آینده نیازمند نگاه هوشمندانه به رقابت‌پذیری است و تشکل‌های صنعتی نیز می‌توانند نقش مؤثری در ایجاد همکاری میان شرکت‌ها، توسعه بازارهای صادراتی و انتقال تجربه و دانش جهانی به صنعت ایران ایفا کنند.