احرامیان: بازگشت فولاد ایران به رتبه دهم جهان در سال ۲۰۲۶ دشوار است / انرژی ارزان دیگر مزیت رقابتی فولاد ایران نیست

آقای بهادر احرامیان، عضو هیئت‌مدیره انجمن فولاد ایران در گفت‌و‌گو با رسانه ملی با اشاره به جایگاه ایران در تولید جهانی فولاد افزود: ایران در سال‌های گذشته جایگاه دهم تولیدکنندگان فولاد جهان را تثبیت کرده بود، اما پس از حملات به فولاد مبارکه و فولاد خوزستان در جریان جنگ ۴۰ روزه و کاهش تولید، جایگاه کشور در رتبه‌بندی جهانی به یازدهم یا دوازدهم تنزل یافت.

بازگشت ایران به جمع ۱۰ تولیدکننده برتر فولاد جهان

وی افزود: با بازگشت واحد‌های آسیب‌دیده به چرخه تولید، جایگاه ماهانه ایران دوباره به رتبه دهم بازگشته است؛ هرچند به دلیل ماه‌های تولیدی ازدست‌رفته، حفظ این رتبه در سال ۲۰۲۶ دشوار خواهد بود، اما در صورت نبود اتفاقات پیش‌بینی‌نشده، امکان بازگشت و تثبیت جایگاه دهم در سال ۲۰۲۷ وجود دارد.

احرامیان با اشاره به ظرفیت صادراتی صنعت فولاد کشور گفت: صادرات فعلی فولاد ایران حدود ۶ تا ۷ میلیون تن در سال است، در برنامه تولید ۵۵ میلیون تنی فولاد برای سال ۱۴۰۴ نیز صادرات حدود ۱۵ تا ۱۶ میلیون تن پیش‌بینی شده بود که تحقق آن به میزان تولید کشور بستگی دارد.

صنایع پایین‌دستی؛ ظرفیت اشتغال‌زایی صنعت فولاد

عضو هیئت‌مدیره انجمن فولاد ایران با تشریح نقش این صنعت در اشتغال‌زایی گفت: صنعت فولاد در دنیا به‌طور مستقیم اشتغال‌زایی گسترده‌ای ندارد، بلکه با ایجاد زیرساخت و بستر مناسب برای فعالیت صنایع پایین‌دستی، زمینه رشد تولید و ایجاد فرصت‌های شغلی در بخش‌های مختلف اقتصاد را فراهم می‌کند.

وی افزود: توسعه صنایع پایین‌دستی فولاد می‌تواند به گسترش فعالیت‌های اقتصادی و افزایش اشتغال در زنجیره تولید منجر شود.

احرامیان با اشاره به ضرورت تناسب نیروی انسانی با ظرفیت تولید واحد‌های فولادی گفت: در سال‌های گذشته این تصور وجود داشت که کارخانه‌های فولادی باید تعداد زیادی نیروی انسانی در مجموعه‌های خود جذب کنند؛ در حالی که میزان جذب نیرو باید متناسب با ظرفیت و نیاز واقعی واحد‌های تولیدی باشد.

ساخت کارخانه با هزینه کمتر؛ مزیت صنعت فولاد ایران

احرامیان با اشاره به عوامل توسعه صنعت فولاد کشور گفت: یکی از مهم‌ترین مزیت‌های صنعت فولاد ایران در سال‌های گذشته، توانایی احداث کارخانه‌ها با هزینه‌ای به‌مراتب کمتر از سایر کشور‌ها و توسعه فناوری ساخت داخل بوده است.

وی افزود: برای نمونه، احداث یک واحد بزرگ احیای مستقیم در ایران با سرمایه‌گذاری حدود ۱۰۰ تا ۱۳۰ میلیون دلار امکان‌پذیر بود، در حالی که اجرای پروژه مشابه در کشور‌های دیگر به حدود ۳۰۰ میلیون دلار سرمایه نیاز داشت.

عضو هیئت‌مدیره انجمن فولاد ایران گفت: توانایی ساخت کارخانه با هزینه کمتر و توسعه فناوری، زمینه رشد صنعت فولاد ایران و افزایش ظرفیت تولید این بخش را فراهم کرد.

توسعه ظرفیت تولید با تکیه بر توان داخلی

احرامیان با اشاره به عوامل مؤثر بر هزینه تولید فولاد گفت: برای ارزیابی مزیت رقابتی صنعت فولاد باید همه نهاده‌های تولید، از جمله انرژی و تأمین مالی، در نظر گرفته شود؛ زیرا پایین بودن قیمت انرژی به‌تنهایی به معنای برخورداری از مزیت رقابتی نیست.

وی افزود: در سال‌های گذشته هزینه تأمین مالی در ایران همواره بالاتر از بسیاری از رقبای خارجی بوده و در نتیجه، مقایسه هزینه تولید باید با در نظر گرفتن مجموع نهاده‌ها انجام شود.

احرامیان ادامه داد: در سال‌های اخیر هزینه انرژی در صنعت فولاد افزایش یافته و هم‌زمان هزینه تأمین مالی نیز رشد کرده است؛ از این رو، توجه به بهره‌وری و مدیریت هزینه‌ها برای تداوم توسعه این صنعت اهمیت بیشتری پیدا کرده است.