از لابی برای لوح تقدیر گرفتن در همایش‌ها تا قاب هیئت؛ مدیران صنعتی چرا این‌قدر به دیده‌شدن علاقه‌مند شده‌اند؟
در شرایطی که صنعت فولاد با بحران انرژی، افت تولید و فشارهای اقتصادی دست‌وپنجه نرم می‌کند، تکرار مراسم تقدیر از مدیران و برجسته‌شدن چهره برخی مدیران صنعتی، این پرسش را مطرح کرده است که معیار انتخاب و اهدای لوح‌های تقدیر چیست؛ ارزش‌آفرینی واقعی برای بنگاه‌ها یا هزینه‌کرد برای دیده‌شدن و ساختن اعتبار مدیریتی؟
به گزارش خبرنگار آهن‌نیوز؛ در روزهایی که صنعت فولاد با بحران انرژی، کمبود نقدینگی، افت تولید، فشار هزینه‌ها و دشواری حفظ بازارهای صادراتی دست‌وپنجه نرم می‌کند، ظاهراً یک دغدغه تازه هم به فهرست اولویت‌های برخی مدیران اضافه شده است: دیده‌شدن.
این روزها کافی است نمایشگاهی برگزار شود، سمیناری شکل بگیرد یا همایشی با عنوانی پرطمطراق برپا شود تا نام چند مدیرعامل در فهرست تقدیرشدگان قرار بگیرد و لوحی به دستشان برسد. اما پرسش ساده و جدی این است. این تقدیرها دقیقاً بر اساس کدام عملکرد و با چه معیار قابل سنجشی انجام می‌شوند؟
تقدیر از مدیر موفق نه عجیب است و نه قابل نقد؛ مسئله، تبدیل‌شدن تقدیر به یک مناسبت تکراری و کم‌هزینه برای ساختن تصویر عمومی از مدیران است. وقتی مجموعه‌های متعدد در همین شرایط دشوار اقتصادی توانسته‌اند تولید را حفظ کنند، اشتغال را نگه دارند، سرمایه‌گذاری کنند و ارزش بیافرینند، چرا نام برخی مدیران بیش از دیگران در مراسم تقدیر شنیده می‌شود؟ آیا معیار انتخاب، میزان ارزش‌آفرینی است یا میزان حضور و ارتباطات در محافل صنعتی؟
موضوع فقط یک لوح و یک مراسم نیست. پشت این مناسبات، پرسش بزرگ‌تری درباره اقتصاد دیده‌شدن در صنعت وجود دارد. برگزاری مراسم، حضور رسانه‌ای، تبلیغات و حمایت از رویدادها هزینه دارد. چه کسی این هزینه‌ها را می‌پردازد؟ معیار انتخاب مدیران تقدیرشده چیست؟ آیا ارتباطات و لابی‌های احتمالی در این انتخاب‌ها نقش دارند؟ آیا برخی مجموعه‌ها با هزینه‌کرد برای حضور و دیده‌شدن، در پی ساختن اعتبار مدیریتی و هموارکردن مسیر حضور در جایگاه‌های بزرگ‌تر هستند؟
این پرسش‌ها اتهام نیستند؛ مطالبه شفافیت‌اند. وقتی منابع یک بنگاه صنعتی، مستقیم یا غیرمستقیم، صرف برنامه‌های تبلیغاتی و مناسبات تشریفاتی می‌شود، سهامدار، کارگر و افکار عمومی حق دارند بدانند بازده این هزینه‌ها چیست و چه نسبتی با منافع شرکت دارد.
در سوی دیگر ماجرا، باید از خود مدیران پرسید: این حجم از علاقه به دیده‌شدن از کجا می‌آید؟ چرا برخی مدیران صنعتی تصور می‌کنند مدیریت موفق، بدون حضور مداوم در قاب دوربین‌ها، دریافت لوح، سخنرانی در همایش‌ها و انتشار تصاویر شخصی کامل نمی‌شود؟
حتی مناسبات مذهبی و اجتماعی نیز گاهی به بخشی از این نمایش عمومی تبدیل می‌شود؛ از دعوت چهره‌های شناخته‌شده و برگزاری مسابقات و مراسم گرفته تا انتشار تصاویر مدیرانی که در گوشه‌ای از یک هیئت، متواضعانه در میان مردم نشسته‌اند. حضور در چنین مراسمی به‌خودی‌خود نه ایرادی دارد و نه نیازمند توجیه است. مسئله زمانی آغاز می‌شود که هر رفتار عادی اجتماعی به محتوایی برای نمایش چهره مدیر تبدیل شود؛ گویی قرار است تصویری تازه از او ساخته شود، نه اینکه عملکرد مجموعه‌اش ارزیابی شود.
وقتی درباره استفاده برخی مدیران از امکانات ویژه، از جمله خدمات وی‌آی‌پی فرودگاهی، خبرهایی منتشر می‌شود و بعد تصاویر حضور متواضعانه همان مدیران در میان مردم به نمایش درمی‌آید، پرسش درباره فاصله میان رفتار واقعی و تصویر رسانه‌ای جدی‌تر می‌شود. البته هر ادعایی درباره استفاده از امکانات ویژه باید با سند بررسی شود؛ اما تناقض میان تصویرسازی و عملکرد، موضوعی است که نمی‌توان از کنار آن گذشت.
صنعت فولاد امروز به مدیرانی نیاز دارد که مسئله برق و گاز را حل کنند، سرمایه‌گذاری را به نتیجه برسانند، بهره‌وری را افزایش دهند، هزینه تولید را کنترل کنند و در برابر سهامداران و نیروی انسانی پاسخ‌گو باشند. صنعت به مدیرانی نیاز دارد که نتیجه کارشان دیده شود، نه مدیرانی که تمام تلاششان دیده‌شدن خودشان باشد.
مسئله این نیست که چرا از یک مدیر تقدیر شده است؛ مسئله این است که چرا تقدیرکردن از مدیران، گاهی از ارزیابی عملکرد آنها مهم‌تر به نظر می‌رسد. اگر قرار است لوحی اهدا شود، باید روشن باشد بابت چه دستاوردی، با چه شاخصی و بر اساس ارزیابی چه نهادی. در غیر این صورت، این مراسم‌ها بیش از آنکه نشانه قدردانی از ارزش‌آفرینی باشند، به بخشی از صنعت روابط عمومی و بازاریابی چهره مدیران تبدیل می‌شوند.
صنعت فولاد با بحران تصویر مواجه نیست؛ با بحران انرژی، سرمایه، بهره‌وری و تصمیم‌گیری مواجه است. مدیران هم بهتر است به‌جای رقابت برای حضور در قاب تقدیرها، برای حل همین مسائل رقابت کنند.
انتهای پیام/ م
اشتراک‌گذاری
نظر شما در مورد این خبر
اخبار مرتبط
ارسال نظر
نظرات
هنوز نظری برای این مطلب ثبت نشده است.